Barwa głosu jest tym elementem, który nas wyróżnia i charakteryzuje – dwie osoby mówiące na tej samej wysokości czy śpiewające ten sam dźwięk, z takim samym natężeniem brzmią inaczej i jesteśmy w stanie je usłyszeć i odróżnić od siebie. Przez słuchaczy bywa odbiera jako miła lub nie dla ucha. Może się komuś podobać lub nie.

Wydaje się, że głos powinien być zawsze gotowy i sprawny. Oczekujemy, że jest i możemy się nim posługiwać. Jeszcze wyżej stawiamy mu poprzeczkę, gdy pracujemy nim zawodowo, gdy kształcimy go od lat, gdy jesteśmy zawodowcami. Myślimy, że codziennie będzie zachowywał się tak samo.
A jednak zdarzają się chwile, gdy słabnie, choć nie jesteśmy chorzy. Ucieka, choć wydajemy się być doskonale przygotowani. Robi coś niespodziewanego, choć doskonale go znamy. Mamy poczucie, że nas zdradza. Nie brzmi tak, jakbyśmy chcieli.

Mogłabym zapytać po co wokalistom luźny język, ale tak postawione pytanie prowadzi do braku zrozumienia tego, co jest istotą problemów, z jakimi zmagają się wokaliści – nie tylko amatorzy, ale również zawodowcy.